Απολογισμός εκδηλώσεων στο Λόφο Πανί

Με καθυστέρηση οκτώ ολόκληρων μηνών έφθασε στα χέρια μας ο απολογισμός των εκδηλώσεων του φθινόπωρου του 2008 που έγιναν στο Λόφο Πανί. Η πρώτη αίτηση από την παράταξη της Αγωνιστικής Δημοκρατικής ενότητας είχε γίνει στο τέλος του Σεπτέμβρη....
Ας δούμε λοιπόν τι λέει αυτός ο απολογισμός. Μιλάει για έξοδα περίπου 133 χιλ.ευρώ και έσοδα περίπου 19 χιλ.ευρώ. Δηλαδή η "ζημιά" ήταν περίπου 114 χιλ.ευρώ.
Δεν μας χαρακτηρίζει η λογική της επιδίωξης του κέρδους από την διεξαγωγή πολιτιστικών εκδηλώσεων, και δεν είναι αυτό το κύριο κριτήριο για το αν θα κάνουμε ή όχι τέτοιες εκδηλώσεις. Όμως σε μία περίοδο οικονομικής κρίσης, την οποία η κυβέρνηση απαιτεί να πληρώσουν οι εργαζόμενοι, μοιάζει πραγματικά πρόκληση η διεξαγωγή τους. Σε μια περίοδο που ο Δήμος δεν έχει πολλές φορές τα απαραίτητα χρήματα για να πληρώσει τους εργαζόμενους, συμβασιούχους και μόνιμους, με αποτέλεσμα την εξαθλίωση των εργαζόμενων, φαντάζει τουλάχιστον πολυτέλεια η διεξαγωγή των εκδηλώσεων αυτών.
Η σχεδόν πάγια λογική των δημοτικών αρχών για "άρτο και θεάματα" έρχεται σε καθημερινή σύγκρουση με τις αυαξανόμενες ανάγκες των εργαζόμενων ακόμα και για την επιβίωσή τους. Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να απαντάει ο δήμαρχος ότι δεν έχει χρήματα για να πληρώσει τους εργαζόμενους και από την άλλη να δαπανά 114 χιλ. ευρώ για τη διεξαγωγή πολιτιστικών εκδηλώσεων. Τις οποίες τελικά θα μπορούσε με καλύτερο προγραμματισμό, και αν τις είχε φέρει για συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο, να τις πραγματοποιήσει με ελάχιστο κόστος και δωρεάν για τους κατοίκους.
Θα μπορούσε για παράδειγμα να δεχθεί τις απόψεις εκείνων που λένε ότι τέτοιες εκδηλώσεις πρέπει να αναδεικνύουν πριν από όλα το πολιστικό δυναμικό κατοίκων του Αλίμου, δίνοντας βήμα καλλιτεχνικής έκφρασης σε δεκάδες καλλιτέχνες της πόλης μας, οι οποίοι ασφυκτιούν από τους "κανόνες" της αγοράς.
Οι πανηγυρισμοί λοιπόν της δημοτικής αρχής για την επιτυχία του Φεστιβάλ, και η δέσμευση του Δημάρχου ότι θα το επαναλάβει και φέτος, δημιουργούν έντονο προβληματισμό στους κατοίκους, στους εργαζόμενους στο δήμο και στους καλλιτέχνες που ζούν στον Άλιμο.
Και τελικά όταν εκδηλώσεις, των οποίων δεν αμφισβητούμε την καλλιτεχνική αξία, χρησιμοποιούνται για την προβολή της δημοτικής αρχής, θα πρέπει να είναι γνωστό σε όλους ότι το Φεστιβάλ αυτό γίνεται με τα χρήματα των δημοτών. Δυστυχώς για μια ακόμα φορά επιβεβαιωνόμαστε. Ότι γίνεται στο Δήμο Αλίμου, στηρίζεται στις τσέπες των κατοίκων...

Μια αποκαλυπτική συζήτηση για τα τροφεία

Μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική συζήτηση διεξήχθη στο Δημοτικό Συμβούλιο Αλίμου στις 25/05. Το θέμα ήταν η επιβολή τροφείων στους παιδικούς σταθμούς του Δήμου για το 2009. Όπως και τις προηγούμενες χρονιές η θέση της Αγωνιστικής Δημοκρατικής Ενότητας όπως εκφράστηκε από το δημοτικό σύμβουλο της παράταξης Χρήστο Δουρίδα, ήταν η πλήρης κατάργηση των τροφείων, η πλήρης επιχορήγηση της λειτουργίας τους από τον κρατικό προϋπολογισμό, η πρόσληψη μόνιμου προσωπικού και η ανέγερση νέων παιδικών σταθμών που να καλύπτουν τις ανάγκες των λαϊκών οικογενειών του Αλίμου.
Ο Χρ. Δουρίδας ανέδειξε την πλήρη εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών πρόνοιας από τη δημοτική αρχή, την ίδια ώρα που ο Δήμαρχος και οι σύμβουλοι της πλειοψηφίας υπερθεμάτιζαν για την κοινωνική πολιτική που ασκούν !!!
Έχει σημασία να επισημάνουμε ότι από την πλευτά της υπόλοιπης αντιπολίτευσης (?) δεν ακούστηκε κιχ για την κατάργηση των τροφείων. Αντίθετα ακούστηκαν επιχειρήματα του τύπου "πόσες οικογένειες υπάρχουν με εισόδημα 14.000 ευρώ;" και ότι "εμείς όταν διοικούσαμε δεν είχαμε τόσο μεγάλα τροφεία" . Λες και ζουν σε άλλη χώρα και οι κυβερνήσεις των κομμάτων τους είναι άμοιρες των ευθυνών και για τους μισθούς πείνας και για τις ελλείψεις σε παιδικούς σταθμούς και για το αίσχος της πολιτικής ομηρίας των συμβασιούχων στους παιδικούς σταθμούς.
Από την πλευρά της διοίκησης του Δήμου ακούστηκε ακόμα μια φορά το επιχείρημα "δεν υπάρχουν χρήματα" και κατά συνέπεια "θα πρέπει και οι δημότες να συνεισφέρουν για να λειτουργήσει ο Δήμος και οι παιδικοί σταθμοί".

Ο Χρ. Δουρίδας ανέφερε στο σημείο αυτό το ζήτημα της συμφωνίας της ΚΕΔΚΕ με την κυβέρνηση για το χάρισμα οριστικά των παρακρατημένων πόρων της τοπικής αυτοδιοίκησης, στο οποίο συμφώνησαν όλες οι παρατάξεις εκτός από αυτή που στηρίζεται από το Κ.Κ.Ε. Κατά συνέπεια οι παρατάξεις Ορφανού, Μαντζουράνη και Ανωμερίτη ενώ στην πραγματικότητα δεν ψελλίζουν ούτε κουβέντα για το δώρο της ΚΕΔΚΕ στην κυβέρνηση, έρχονται και ζητάνε από τους εργαζόμενους να πληρώσουν τα σπασμένα.
Το "κερασάκι" της συζήτησης ήρθε όταν ο Χρ. Δουρίδας ...επιβεβαίωσε το πόσο φιλολαϊκή είναι η ...τιμολογιακή πολιτική της δημοτικής αρχής όταν επισήμανε ότι με την κλίμακα εισοδήματος και τροφείων που ψήφισε η διοίκηση, η αναλογία τροφείων/εισοδήματος ήταν μεγαλύτερη στα χαμηλότερα εισοδήματα και μικρότερη στα ψηλά. Με λίγα λόγια στην οικογένεια με 14.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα ζητάνε το 4,7% του εισοδήματός της για τροφεία, ενώ στην οικογένεια με 80.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα το 3,4%.
Οι οικογένειες που ζουν καθημερινά με το πρόβλημα της φροντίδας του παιδιού τους, που ζουν με το καθημερινό πρόβλημα της ακρίβειας, της ανεργίας, της ανασφάλειας δεν μπορούν να ανεχτούν τέτοια επιχειρήματα, δεν μπορούν να δώσουν συχωροχάρτι σε τέτοιες πολιτικές. Άρα δεν μπορούν να συμφωνήσουν με αποφάσεις για την επιβολή τροφείων είτε είναι "λίγα" είτε είναι "πολλά".
Οφείλουν να πρωτοστατήσουν μέσα από τους μαζικούς φορείς της περιοχής (συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, τοπικούς και εξωραϊστικούς κ.λ.π.) στον αγώνα για περισσότερους και καλύτερους παιδικούς σταθμούς, για πρόσληψη μόνιμου προσωπικού σε αυτούς και ασφαλώς για δωρεάν χρήση τους από τις λαϊκές οικογένειες.

Χαρίλαος Φλωράκης τέσσερα χρόνια μετά...

Χαρίλαος Φλωράκης

20 Ιούλη 1914 - 22 Μάη 2005

Ο «αποχαιρετισμός» του Χαρίλαου Φλωράκη, όπως δημοσιεύτηκε στο ιστορικό φύλλο του «Ριζοσπάστη», στις 24 Μάη 2005.

«Να λείπεις - δεν είναι τίποτα να λείπεις.

Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,

θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα

που γι' αυτά έχεις λείψει,

θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλο τον κόσμο...»

Γιάννης Ρίτσος

«Πρόεδρε, μια - μια και ένας - ένας, η γενιά σου φεύγει. Εφυγε ήδη. Μετρημένοι είστε όσοι μένετε. Κι όμως, μετά από κάθε ξόδι, κοιτάς ίσα μπροστά και εκφράζεις την πίστη σου ότι ο σοσιαλισμός βρίσκεται στο δρόμο, ότι έρχεται! Από πού αντλείς την αισιοδοξία σου για την επιτυχία του αγώνα, αφού οι αγωνιστές - οι πολλοί αγωνιστές - βρίσκονται, πια, στο χώμα;».

*

-- «Οι ζευγάδες φεύγουν, μωρέ! Η σπορά μένει. Και φουντώνει. Και μεγαλώνει. Και καρπίζει. Και ρίχνει νέους σπόρους στη γη. Και οι κύκλοι επαναλαμβάνονται. Ετσι νόμιζε και η γενιά του 1912-1913, ότι είναι η τελευταία ηρωική γενιά. Και τι θα γίνει ο τόπος μόλις φύγει. Μα ήρθε η γενιά του '40, η νέα σπορά, και ανέβασε πιο ψηλά τη σημαία του αγώνα. Ετσι λέει κάθε γενιά - ταυτίζοντας τον εαυτό της με την ιστορία. Και λησμονά τη σπορά. Που έρχεται πολύ βαθιά από το παρελθόν και πηγαίνει πολύ βαθιά στο μέλλον. Βλέπεις, μωρέ, αυτά τα νιάτα γύρω σου, που νομίζεις πως είναι ξεστρατισμένα και συμβιβασμένα; Κούνια που σε κούναγε. Μόλις υπάρξει μια σπίθα, αυτά τα νιάτα θα γίνουν πυρκαγιά, θα γίνουν ηφαίστειο. Και θα αποδειχθούν καλύτερα από τη γενιά των πατεράδων τους και των παππούδων τους. Και θα σηκώσουν τη σημαία του αγώνα μέχρι τον ήλιο. Είναι η σπορά, σου λέω...».

*

(«ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ - Ο Λαϊκός Ηγέτης»,

τόμος Β΄, του Χρήστου Θεοχαράτου).

Αναδημοσίευση από Ριζοσπάστη 22/05/2009

Καπετάνιε σεμνά υποκλινόμαστε για να περάσεις εσύ και η γενιά σου

Συνεχίζουμε από κει που τα αφήσατε, μέχρι τη νίκη, μέχρι τα όνειρά σας και τα όνειρά μας να πάρουν εκδίκηση...

Δύο διαφορετικές λογικές

Στο Δήμο Αλίμου απασχολούνται περίπου 150-200 συμβασιούχοι εργαζόμενοι σε διάφορες υπηρεσίες. Κατά περιόδους (βλέπε εκλογές) αυξάνονται, έχουν φτάσει παλαιότερα τους 350. Πριν από τις δημοτικές εκλογές του 2006, όπως πιστεύουμε ότι θα συμβεί και σε αυτές του 2010, οι υποψήφιοι... σωτήρες του Δήμου, ...δάκρυζαν για τον απαράδεκτο, όπως οι ίδιοι έλεγαν "θεσμό" των εκτάκτων. Έταζαν κατάργηση του θεσμού, προσλήψεις μονίμων κ.α. Στη συνέχεια η διοίκηση Ορφανού, προχώρησε σε προσλήψεις συμβασιούχων, με πρόσχημα την πασίγνωστη πλέον ατάκα "δεν υπάρχουν χρήματα".

Σε κατ' επανάληψη παρεμβάσεις της παράταξης της Αγωνιστικής Δημοκρατικής Ενότητας, το πρόσχημα ήταν η πρόσληψη 85 μονίμων υπαλλήλων. Ακόμα και αυτοί όμως δυόμισυ χρόνια μετά δεν έχουν εμφανιστεί στο δήμο. Στο μεταξύ η εργασιακή ομηρία των εργαζόμενων συνεχίζεται. Ρωτήστε τους ίδιους τους εργαζόμενους στους παιδικούς σταθμούς, στην καθαριότητα, στα προγράμματα κοινωνικής υποστήριξης κ.α. Όταν σε παρέμβασή μας πριν ενάμισυ χρόνο, αναφερθήκαμε εκτενέστατα στις προσπάθειες της δημοτικής αρχής της Νίκαιας, για μονιμοποίηση των συμβασιούχων, λίγοι πίστευαν ότι η αταλάντευτη αγωνιστική στάση θα έφερνε αποτέλεσμα. Αυτό είναι φυσικό, καθώς η πολιτική τους αντίληψη δεν τους επιτρέπει να σκεφτούν ότι οι αγώνες είναι αυτοί που φέρνουν αποτελέσματα και όχι τα παρακάλια και οι συζητήσεις στους διαδρόμους και τα γραφεία των υπουργείων. 

Το αποτέλεσμα λοιπόν ήρθε και είναι κόλαφος για την πολιτική της υποταγής στους νόμους και τα διατάγματα. Η δημοτική αρχή της Νίκαιας πέτυχε τη μονιμοποίηση 167 συμβασιούχων εργαζόμενων. Πως το πέτυχε; Δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ. Αντιστάθηκε στη λογική της μερικής απασχόλησης και των συμβάσεων και διεκδίκησε μαζί με τους εργαζόμενους μόνιμη και σταθερή δουλιά για όλους. Δεν έκανε καμία πρόσληψη εποχιακών, με stage, δεν εφάρμοσε τις ελαστικές μορφές απασχόλησης. 

Ο αγώνας βέβαια συνεχίζεται. Για αύξηση της χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό και καταβολή των παρακρατηθέντων πόρων. 

Το συμπέρασμα είναι ότι σε αυτό το μαύρο φόντο συμβιβασμένων δημοτικών αρχών, υπάρχουν δημοτικές αρχές που αγωνίζονται μαζί με τους εργαζόμενους και έχουν αποτελέσματα.

Η δημοτική αρχή Αλίμου αλλά και οι υπόλοιπες δημοτικές παρατάξεις που στηρίζουν τη λογική της, είναι υπόλογες απέναντι στους εκατοντάδες εργαζόμενους που ζουν σε καθεστώς ομηρίας για αρκετά χρόνια. Και οι εργαζόμενοι βέβαια από τη μεριά τους θα πρέπει να βγάλουν τα αναγκαία συμπεράσματα, και να καταδικάσουν έμπρακτα τις παρατάξεις αυτές που συντηρούν για ευνόητους λόγους αυτή την κατάσταση. Οι δημοτικές εκλογές δεν είναι μακριά...

Αντισεισμική προστασία

Με αφορμή τον πρόσφατο καταστροφικό σεισμό στην πόλη Λ’ Ακουιλα της Ιταλίας, επανέρχονται με τραγικό μάλιστα τρόπο, ζητήματα που αφορούν την αντισεισμική προστασία και θωράκιση στη χώρα μας. Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι το 50% της σεισμικής ενέργειας της Ευρώπης εκλύεται στην Ελλάδα, και ότι από το σεισμό της Αθήνας το 1999 μέχρι σήμερα ελάχιστα μέτρα πάρθηκαν, παρ’ όλες τις επίσημες κυβερνητικές δεσμεύσεις, τα μέτρα που προτείνονται από την επιστημονική κοινότητα και μαζικές οργανώσεις αποκτούν δραματική επικαιρότητα. Ιδιαίτερα αποκαλυπτικά στοιχεία περιλαμβάνονται στο παρακάτω άρθρο της εφημερίδας ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ της 12/04/2009.
http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=12/4/2009&id=10861&pageNo=29&direction=-1
Σε ότι μας αφορά θα αναφερθούμε σε μέτρα που έχουν σχέση με το δήμο Αλίμου.
Είναι γεγονός ότι σε όλες τις ερωτήσεις που έχουμε θέσει στο δημοτικό συμβούλιο για ζητήματα προσεισμικού ελέγχου τουλάχιστον των κτιρίων όπου στεγάζεται μαζικά κόσμος (σχολεία, εργοστάσια, δημόσια κτίρια κ.λ.π.) από την πλευρά της διοίκησης του Δήμου, ακούγονται καθησυχαστικά λόγια, ότι δηλαδή έχουν γίνει όλοι οι απαραίτητοι έλεγχοι και δεν υπάρχει πρόβλημα. Όμως όταν τα επίσημα στοιχεία των υπουργείων δείχνουν ότι έχει γίνει έλεγχος μόνο στο 5% των δημόσιων κτιρίων, δηλώσεις σαν τις παραπάνω, μάλλον προκαλούν σοβαρά ερωτηματικά.
Όταν η επιστημονική κοινότητα απαιτεί την εξασφάλιση περισσότερων ελεύθερων χώρων για την διαφυγή του πληθυσμού σε περίπτωση σεισμού, η απάντηση είναι ότι δεν έχουμε χρήματα για να εξασφαλίσουμε τα απαραίτητα οικόπεδα.
Σε τελική ανάλυση γίνεται προσπάθεια από την πλευρά της δημοτικής αρχής, να βγάλει από πάνω της την ευθύνη για τα απαραίτητα μέτρα αντισεισμικής θωράκισης και προστασίας, μεταθέτοντας το πρόβλημα στην κυβέρνηση.
Όμως τον κάτοικο του Αλίμου πολύ λίγο τον ενδιαφέρει αυτή η διελκυστίνδα μεταξύ Δήμου και κυβέρνησης. Το ζήτημα εξάλλου είναι εξαιρετικά σοβαρό και απαιτεί πρωτίστως πολιτική κατεύθυνση τέτοια, που να έρχεται σε ρήξη με τις επιλογές της κυβέρνησης, ότι χρώμα και αν έχει αυτή. Πρέπει να απασχολήσει επίσης τους τοπικούς συλλόγους και μαζικούς φορείς, το σύνολο των κατοίκων του δήμου μας με τα στοιχειώδη και αυτονόητα αιτήματα :
• Την ανάπτυξη της έρευνας (ποσοτικά και ποιοτικά) με τη διάθεση της χρηματοδότησης, του απαιτούμενου ανθρώπινου δυναμικού και εξοπλισμού.
• Την καταγραφή και παραπέρα έρευνα και μελέτη της σεισμικής επικινδυνότητας των διαφόρων περιοχών, τη θέσπιση ειδικών όρων μελέτης κατασκευής ή την απαγόρευση δόμησης σε αυτές.
• Το δημόσιο έλεγχο εφαρμογής των θεσπισμένων όρων και προδιαγραφών κατασκευής, της ποιότητας των υλικών κλπ. και τη θέσπιση ειδικών όρων για τους χώρους μαζικής συγκέντρωσης. Σύνταξη μελετών χωροθέτησης των μεγάλων έργων.
• Την προστασία και ανάπτυξη των ελεύθερων χώρων.
• Τον έλεγχο συνθηκών εργασίας και την ασφάλεια των εργαζομένων στη βιομηχανία.
• Τον έλεγχο των χώρων όπου φοιτά (σχολεία, φροντιστήρια), αλλά και των χώρων που διασκεδάζει η νεολαία.
• Τη συνεχή ενημέρωση του κόσμου για τη σεισμικότητα της περιοχής όπου ζει και για τον τρόπο αντιμετώπισης του φαινόμενου τόσο ατομικά όσο σε επίπεδο γειτονιάς και δήμου.
• Τον εκσυγχρονισμό, την ενίσχυση σε ανθρώπινο δυναμικό και υλικοτεχνική υποδομή του μηχανισμού επέμβασης.
Είναι φανερό ότι ακόμα και στο μεγάλο αυτό ζήτημα, η λύση βρίσκεται στα χέρια των εργαζόμενων και των μαζικών φορέων τους, καθώς, με εξαίρεση την παράταξη της Αγωνιστικής Δημοκρατικής Ενότητας, οι υπόλοιπες δημοτικές παρατάξεις, «απαξιούν» να ασχοληθούν, υποταγμένες όπως είναι στην πιστή υλοποίηση και εφαρμογή πολιτικών που ανάμεσα στα άλλα αντιλαϊκά χαρακτηριστικά τους, αρνούνται να πάρουν τα στοιχειώδη όσο και αναγκαία μέτρα αντισεισμικής θωράκισης.